Kiss kita diyan 'eh

I feel so disconnected from Tumblr. lels

I miss the days in Multiply where people would actually put an effort in clicking your post, actually reading, and replying to it. Keber. 

I’m writing this right now dahil gusto ko na kausap. Kahit alam ko namang kausap ko lang yung screen sa harap ko. 

Quick update: May boypren na ako at nag 1 year kami nung October 27. Ang saya pala ng tunay na pagibig. 

Magtatapos na ang 2014, at magda-dalawang taon na rin ako sa kumpanya kong gumagawa ng digital and ATL videos for advertising. It’s been a crazy experience. 60% of the time, I thought about quitting. Pero hanggang ngayon, hindi ko magawa, bakit? 

Kasi masaya ako na may pera ako para sa aking mga luho. 

Option A: Mag-quit after mag two years ako at mag-apply ako sa PETA bilang isa sa mga prod or stage managers nila. Gusto ko na rin bumalik sa acting. Di hamak mas konti pera dito, pero baka mas sasaya ako.
Option B: Magtiis pa ako hangga’t sa makakaya ko at umasang aayos ang organization namin at masanay sa pagka-kupal ng mga tao. 

Magtatapos na ang 2014, gago pa rin kuya ko. Kuya kong may “sakit”. Kasi bipolar sya. Ano mararamdaman niyo, kung buong buhay mo, gago yung kuya mo, muntik na siya mademanda dahil sa rape last year, pero dahil mahal na mahal ng magulang mo yung Kuya mong gago, gagawin nila ang lahat para hindi sya makulong? They’ve done A LOT just not to put my brother in jail. 

Ano rin mararamdaman mo kung sinearch mo yung pangalan niya sa internet, tapos yung lumabas, artikulo sa Remata? “Selosong boypren, ginahasa ang kasintahan at may sex video pa”

Snulatan ko na siya ng heartfelt letter, mga apat na pahina rin ata yon. Sinabi ko sakanyang mahal ko siya kahit gago siya, Wala rin nangyari. Akala ko magbabago siya pagkatapos niyang basahin yon. Hindi pala sapat yon. Hindi pala ‘to parang MMK na pagkatapos mong gumawa ng napaka dramang stint, magbabago na yung buhay ng minamahal mo sa buhay 360 degrees. Hindi 'e. Hindi pala ganun kadali. 

Ano mararamdaman mo kung alam mong sinasaktan niya yung asawa niya? At nakikipagaway pa rin sakanya kahit bumukod na siya sa inyo? Nanggugulo pa rin nga daw sakanila 'e. Medyo skwaters level rin yung natirhan nila. Maawa ka ba katulad ko? O sasabihin mong, “wala 'e. Yan yung pinili mong landas." 

Option A: Gusto mo siyang tulungan, kasi hindi mo matiis na yung nagiisa mong kapatid, nahihirapan sa buhay. Kakausapin mo siya, mag-rreach out ka kahit hindi kayo close, susubukan mo siyang tulungan. Papasok ka sa eksena ng buhay niya at ng pamangkin mong you know deserves way better. 

Option B: Hahayaan mo lang siya. Wala 'e, nagawa mo na ung pinaka best effort mong mag reach out. Alam mo namang wala na rin siyang chance mag bago. Kahit anong gawin mo, hindi yan magbabago. Hihintayin mo nalang siya matuto sa magiging resulta ng kagaguhan niya. Makulong man o ano. Di mo alam. Hahayaan mo lang gawin ng Buhay ang kung ano mang gagawin niya sa Kuya mo. 

Ang haba ng sinulat ko dito a, tangina. Minsan kailangan ko lang talaga ng kausap sa labas ng trabaho ko 'e. Punyeta.

Kitakits.

I want to have you just this time.

Can I?

Can you?